手指点开微信，王磊看到了那条来自“邻家小可爱”的消息。消息很简单，就一句：“下班啦？一起遛狗不？”配了个狗儿奔跑的小表情。

王磊嘴角抽了抽。这女的倒是效率高啊，加个微信不到十分钟就约出门了。他看了一眼窗外，灰蒙蒙的天，风吹得人骨头缝里都透着凉。出租屋里的电暖风早就停了，晚上回去得冻成狗。

“在呢。”王磊回了个字，手指在屏幕上顿了顿，又补了个“行，几点？”

“现在就走？”林曦的消息几乎是秒回。

“行。”王磊干脆利落地回完，点开微信地图，定位到林曦说的那个小区。他 çıkar apartman kapısını, soğuk hava sıcaklığını hissetti. Yolda geçenleri izleyen gibi, kiminin ne demek bildiği bilinmez, ama kimi taze kahve kokusu, kimi sevgi dolu bir içki avuçlarında.

Doksanbeş minuti sonra, oğlakapı arka girişine varıyorum. Basit bir kiremit patikada, küçük bir kelebek evi görünüyordu. Aynı pink renkli cartoon-style karton köpek ikonunu gördüğünde,王磊 anında anladığını sandı. Evet, işte bu.

Kapıye dokunup döndüğünde,林曦 tek başına bekliyor. Giyimi tam bir öğle yemeği tarzı: hafif bir beyaz etek, kısa pantolon, soluk bir elbise. Yüzünde hafif bir kızgın ifadesi var, ama aynı zamanda sevindirici bir gülümseme. Aynısı, küçük bir palyaço maskeyi gibi.